Konak’ın ara sokaklarında yürürken herkesin fark etmediği ama aslında çok şey anlatan hayatlar vardır. Aynur’un hikâyesi de tam olarak böyle bir yerden başlıyor. 20’li yaşlarının ortasında, hayata karşı biraz temkinli ama bir o kadar da umutlu bir travesti olarak Konak’ta kendi dünyasını kurmaya çalışan biri Aynur.
Gündüzleri daha sade, daha içine kapanık. Bir kafede kahvesini içerken camdan dışarı bakmayı seviyor. İnsanları izliyor, çiftleri, yalnızları, koşuşturanları… Herkesi. Ama aklının bir köşesinde hep aynı soru var: “Beni gerçekten olduğum gibi sevecek biri var mı?”
Aynur için aşk, filmlerdeki gibi büyük laflar değil. Daha çok küçük anlarda saklı. Biriyle göz göze gelmek, mesajın geç gelmesine bile sevinmek, “iyi misin?” diye sorulması… Çünkü hayat ona, sevginin çoğu zaman kolay gelmediğini öğretmiş.
Bir akşam Konak’ta küçük bir barda tanışıyor Emir’le. Büyük bir sahne yok, dramatik bir giriş yok. Sadece iki insanın sohbeti. Müzik biraz yüksek, ışıklar loş, ama konuşma samimi. Emir ilk başta Aynur’un travesti olduğunu biliyor ve bunu sorun etmiyor. Aslında en çok Aynur’u şaşırtan da bu oluyor: sorgulamaması, yargılamaması.
İlişkileri hızlı ilerlemiyor. Mesajlaşmalar, uzun yürüyüşler, Kordon’da gece çayı… Aynur ilk defa biriyle kendini saklamadan gülüyor. Makyajsız haliyle de sevilmenin nasıl bir his olduğunu öğreniyor. Belki de en önemlisi, sürekli güçlü olmak zorunda olmadığını fark ediyor.
Ama her aşk gibi bu da pürüzsüz değil. Aynur’un geçmişten gelen güvensizlikleri var. Emir’in ailesi, çevresi, toplum baskısı… Hepsi zaman zaman aralarına giriyor. Aynur bazen kendi kendine soruyor: “Ben sevilmesi zor biri miyim, yoksa dünya mı zor?”
Yine de bu serüven ona şunu öğretiyor: Aşk, sadece mutlu son değil. Bazen iyileşmek, bazen yarım kalmak, bazen de “en azından denedim” diyebilmek.
Konak’ta genç bir travesti olarak Aynur’un aşk hikâyesi, aslında pek çok insanın hikâyesiyle benzer. Kabul edilme isteği, sevilme arzusu, anlaşılma ihtiyacı… Kim olursan ol, aşk biraz cesaret işi. Aynur’un farkı sadece daha görünür bir mücadele vermesi.
Belki de bu yüzden onun aşk serüveni, romantik olduğu kadar gerçek. Fazla süslü değil, ama samimi. Tıpkı hayat gibi.
Söyleşi: Konak’ta Genç Travesti Aynur ile Aşk Üzerine
Muhabir: Aynur, seni biraz tanıyalım. Konak’ta hayat nasıl gidiyor?
Aynur: Aslında dışarıdan bakınca çok renkli gibi duruyor ama günlük hayat bayağı sıradan. Sabah kahvemi alırım, bazen sahilde yürürüm, bazen evde takılırım. Konak kalabalık ama insan yine de yalnız hissedebiliyor. Benim için Konak biraz özgürlük, biraz da mücadele demek.
Muhabir: Aşk senin hayatında ne ifade ediyor?
Aynur: Uzun süre “aşk bana göre değil galiba” dedim. Çünkü hep bir mesafe var gibi hissediyorsun. İnsanlar seni tanımadan bir fikre sahip oluyor. Ama yine de içimde hep bir umut var. Sevilmek herkesin ihtiyacı ya, ben de farklı değilim.
Muhabir: Son yaşadığın ilişki sana ne kattı?
Aynur: Çok şey. İlk defa biri bana “seni düzeltmem gerekmiyor, sen zaten sensin” dedi. Bu cümle bana inanılmaz geldi. Normalde hep güçlü durmak zorundayım, ama onun yanında yorulduğumu söyleyebildim. Bu bile büyük bir şey.
Muhabir: Travesti olmak aşk ilişkilerini nasıl etkiliyor sence?
Aynur: En zor tarafı güvensizlik. Karşındaki insan gerçekten seni mi seviyor, yoksa sadece merak mı ediyor, fetiş mi görüyor… Bunu ayırt etmek zaman alıyor. O yüzden kalbimi açmam uzun sürüyor.
Muhabir: Hiç “keşke normal biri olsaydım” dediğin oldu mu?
Aynur: Açık konuşayım, oldu. Özellikle yorulduğum zamanlarda. Ama sonra şunu fark ettim: Ben zaten normalim. Sadece toplumun kalıplarına uymuyorum. Bu da benim suçum değil.
Muhabir: Aşkta en çok neye ihtiyaç duyuyorsun?
Aynur: Güven. Çok net. Büyük laflar değil, hediyeler değil. Sadece dürüstlük. Arkamdan konuşulmasın, gizli saklı yaşanmasın. Elimi tutacaksa gerçekten tutsun.
Muhabir: Peki korkuların?
Aynur: Yarım kalmak. Yine birine alışıp sonra “ben yapamıyorum” cümlesini duymak. İnsan güçlü görünse de her seferinde biraz daha kırılıyor.
Muhabir: Şu an kalbin açık mı?
Aynur: Açık ama temkinli. Artık hemen bağlanmıyorum. Önce izliyorum, dinliyorum. Gerçekten beni görüyor mu diye bakıyorum.
Muhabir: Son olarak, senin gibi hissedenlere ne söylemek istersin?
Aynur: Şunu: Sevilmek lüks değil, hak. Kim olduğun için özür dileme. Aşk bazen gelmez, bazen yanlış gelir ama sen değersiz olduğun için değil. Dünya biraz zor sadece… ama yine de güzel sevmeye değer.