2026’ya girerken İzmir’in havasında farklı bir şey vardı.
Sanki sadece takvim yaprakları değil, insanların içi de yenileniyordu. Kordon boyunca uzanan ışıklar, Alsancak sokaklarından yükselen kahkahalar ve geceye karışan müzik… Ama bu yılbaşında en çok dikkat çeken şey, travestilerin yüzündeki o tanıdık ama bu kez daha derin gülümsemeydi.
Bu bir “eğlence gecesi”nden fazlasıydı.
Bu, uzun bir yolculuğun küçük ama anlamlı bir durağı gibiydi.
Bir Geceden Fazlası
Yılbaşı gecesi, her zaman umutla anılır. Ama 2026’ya girerken İzmir’deki birçok travesti için bu gece, sadece yeni bir yıl değil; biraz daha görünür olmanın, biraz daha rahat nefes almanın simgesiydi.
Alsancak’ta bir masada sessizce kadehini kaldıranlar vardı.
Karşıyaka’da evinde arkadaşlarıyla kendi müziğini açıp dans edenler…
Bornova’da “bu sene gerçekten iyi geçti” diyebilenler…
Kimi için küçük bir cümleydi bu, ama yılların yükünü bilenler için çok şey ifade ediyordu.
Musmutluluk Dediğin Şey
Musmutluluk, her şeyin kusursuz olması değil aslında.
Hâlâ eksikler var, hâlâ zor günler oluyor. Ama 2026’ya girerken hissedilen şey şuydu:
“Bu şehirde yerim var.”
İzmir’in o kendine has rahatlığı, bu yılbaşı gecesinde travestilerin omuzlarından biraz daha yük aldı sanki. Bakışlar daha dik, adımlar biraz daha özgürdü. Kimse mucize beklemiyordu ama bugünü yaşayabilmek bile yeterince kıymetliydi.
Kahkahalar, Anılar ve Küçük Detaylar
Bir evin mutfağında taşan börek,
yanan bir mum,
yarım kalan bir şarkı…
Bu detayların hepsi, o geceyi gerçek kıldı. Sosyal medyada paylaşılan süslü fotoğraflardan çok daha fazlasıydı yaşananlar. Çünkü mutluluk bazen poz vermek değil, o an gerçekten gülüyor olmak demekti.
Ve evet, İzmir’de 2026 yılbaşında travestiler gerçekten gülüyordu.
Yeni Yıla Bakarken
Kimse “artık her şey harika olacak” demedi.
Ama birçok kişi şunu söyledi:
“Eskisine göre daha iyiyim.”
Belki de musmutluluk tam olarak buydu.
Büyük laflar etmeden, sessiz ama güçlü bir iyilik hâli.
İzmir, 2026’ya böyle girdi.
Işıklarıyla, sokaklarıyla ve kendisi olabildiği anların kıymetini bilen insanlarıyla.
Ve bu yılbaşı, travestiler için sadece bir gece değil;
hafızada kalacak bir his olarak yerini aldı.
Soru: 2026’ya girerken neredeydin?
Cevap: Evdeydim aslında. Büyük bir plan yapmadım. Birkaç arkadaş geldik, müzik açtık. Saat 12’ye yaklaşırken balkona çıktık, hava serindi ama iyi geldi. Dışarıdan sesler geliyordu, insanlar bağırıyordu. O an “tamam” dedim, “buradayım.”
Soru: Bu yılbaşı senin için diğerlerinden farklı mıydı?
Cevap: Evet… ama böyle çok büyük bir fark değil. Daha sakin bir fark. Eskiden yılbaşları hep biraz gergin geçerdi. Ne giyeceğim, dışarı çıkmalı mıyım, sorun olur mu diye düşünürdüm. Bu sene o kadar düşünmedim. Bu bile büyük bir şey.
Soru: Mutlu muydun?
Cevap: Musmutlu demeyeyim ama… içim rahattı. Bazen mutlu olmak değil, rahat olmak daha önemli. Kimseye bir şey kanıtlamaya çalışmadım o gece. Olduğum gibiydim.
Soru: İzmir bu konuda sana ne hissettiriyor?
Cevap: İzmir biraz nefes gibi. Her zaman kolay değil ama burada insan kendini daha az sıkıyor. Sokakta yürürken “fazla mıyım” diye düşünmüyorsun her an. Bu da yetiyor bazen.
Soru: Yılbaşında seni en çok ne güldürdü?
Cevap: Arkadaşımın böreği yaktığını fark etmesi. Her yıl aynı şey oluyor, yine oldu. O an kahkaha attık. Basit bir şey ama gerçek.
Soru: Peki seni duygulandıran bir an oldu mu?
Cevap: Oldu. Annem mesaj attı. Çok uzun bir şey yazmadı ama “iyi seneler” dedi. Eskiden bu mesaj bile gelmezdi. Telefona bakıp bir süre cevap yazmadım. Sonra sadece kalp gönderdim.
Soru: 2026’dan beklentin ne?
Cevap: Çok büyük beklentilerim yok. Sağlık olsun, iş olsun, biraz huzur. Daha görünür olmak istiyorum ama kavga ederek değil. Yorulduk çünkü.
Soru: Kendinle ilgili fark ettiğin bir değişim var mı?
Cevap: Daha az saklanıyorum. Eskiden hep temkinliydim. Şimdi hâlâ temkinliyim ama korkudan değil, deneyimden. Bu farkı hissediyorum.
Soru: İzmir’de travesti olmak 2026’da nasıl?
Cevap: Zor tarafları var hâlâ. Kimse masal anlatmasın. Ama eskisi kadar yalnız hissetmiyorsun. Yalnız hissetmemek çok şey değiştiriyor.
Soru: Yılbaşı gecesine tek bir cümle bırakacak olsan ne dersin?
Cevap: “Abartmadan ama gerçek bir şekilde iyiyim.”
Soru: Son olarak…
Cevap: Şunu söyleyeyim: Mutluluk bazen yüksek sesle olmuyor. Bazen sessizce gelip yanına oturuyor. 2026’ya girerken İzmir’de olan buydu benim için.