Konak’ta yaşayan Ece’yi tanıyanların en çok söylediği şey şu: onunla sohbet etmek gerçekten kolay. Zorlamadan, rol yapmadan, karşısındakiyle aynı frekansta olmayı başarıyor. Belki de bu yüzden Ece ile yapılan sohbetler kısa sürede koyulaşıyor ve farkında olmadan saatler geçiyor.
Ece, konuşurken dinlemeyi bilenlerden. Anlatılanı yarım bırakmadan, acele etmeden dinliyor. Konu bazen günlük hayattan açılıyor, bazen İzmir’in kalabalığına, bazen de hayata dair küçük detaylara kayıyor. Sohbet ilerledikçe ortam daha rahat bir hâl alıyor. Resmiyet yok, yapay cümleler yok. Her şey olduğu gibi.
Konak’ın hareketli yapısına rağmen Ece’nin sohbet tarzı sakin ve dengeli. Ne abartılı ne de mesafeli. Tam ortasında duruyor. Bu da konuşmayı daha akıcı hâle getiriyor. İnsan, karşısında gerçekten ilgilenen biri olduğunu hissedince daha rahat açılıyor zaten.
“Doyumsuz” denmesinin sebebi tam olarak burada başlıyor. Sohbet bitse bile yarım kalmış gibi hissettirmesi. Bir sonraki konuşmada devam edecek bir konu mutlaka oluyor. Ece ile sohbet edenler, genelde konuşmanın sadece kelimelerden ibaret olmadığını fark ediyor; küçük duraksamalar, gülümsemeler ve sessizlikler bile anlam taşıyor.
Konak travesti Ece ile sohbet, büyük beklentilerle değil; doğal bir akışla ilerliyor. Belki de onu özel kılan şey tam olarak bu: zorlamadan, kendiliğinden gelişen bir iletişim.
– Ece, sohbet etmeyi sever misin?
Severim. Hatta çoğu zaman her şey sohbetle başlıyor zaten. Konuşmadan, anlaşmadan bir şey ilerlemiyor bana göre.
– Sohbet ederken seni rahatlatan şey ne oluyor?
Karşımdaki kişinin kasılmaması. Rol yapmaması. Olduğu gibi konuşması. O zaman ben de daha rahat oluyorum.
– Genelde sohbet nasıl başlıyor?
Çok klasik aslında. “Nasılsın?” ile başlıyor ama sonra konu bir anda bambaşka yere gidiyor. Günlük şeyler, Konak, İzmir, bazen tamamen alakasız konular…
– Dinlemeyi mi yoksa anlatmayı mı daha çok seviyorsun?
Dinlemeyi. Çünkü dinleyince sohbet daha akıyor. İnsan kendini gerçekten dinleyen biri olunca daha çok açılıyor.
– Sohbet sırasında sessizlik olur mu hiç?
Olur ama rahatsız edici olmaz. Bazen susmak da sohbetin bir parçası. Her boşluğu doldurmaya gerek yok.
– “Doyumsuz sohbet” denince sen ne anlıyorsun?
Bitince “biraz daha konuşsak olurmuş” hissi kalıyorsa, bence o sohbet doyumsuzdur. Tam o kıvam.
– Konak’ta yaşaman sohbetlerine yansıyor mu?
Yansıyor tabii. Hareket var, insan var, hikâye çok. Bir şekilde konu dönüp dolaşıp buraya geliyor.
– Son olarak, seninle sohbet edenler ne diyor genelde?
“Zaman nasıl geçti anlamadım” diyorlar. Bence en güzel yorum da bu zaten.